MOSTOVI

SO OVIE MOSTOVI KJE GI POVRZEME MAKEDONSKITE I BOSANSKITE MLADI POETI SO ISKLUCITELEN TALENT!

02.05.2009.

Moje ochi


Moje ochi


U ogrtacu bjelom
  ogrnula sam srecu cjelu
 crnom  zemljom je pokrivam
srce ne dava da je zabravim

U ochima dubine nema
odblesak je krije
samu sebe gledam
od sebi samu bjegam

svaki dan suza manje pred tobom
svaki dan jedna e vishe u meni.


___________________________
Prjevod: kRalj i Litera

____________________________________ 

МОИТЕ ОЧИ

 
Во наметка бела
ја намотувам среќата цела
со црна земја ја прекривам
срце не дава да ја заборавам

Во очи длабочина нема
одсјај ја крие
себе си се гледам
од себе бегам

Секој ден солза помалку пред тебе
секој ден солза повеќе во мене


Авторката е природно ЛУДА и зборчето иронија секојдневно го конзумира во натприродни дози. Да не постоеше зборчето, не ќе беше ЛУДА!
Има и широко срце кое е отворено за секаква помош на помалку среќните..
Има голема дружина и доволно насмевки за сите!

http://ludofoto.blog.com.mk         -Песните и фотките

http://www.ludaglava.blog.com.mk/        -лудите излудени лудости.. (=



01.03.2009.

Oprosti im

Oprosti im

Bratoubistvom je osvanuo dan,
a cedomorstvo je okrvavilo zalaz.
I ostre reci, otrovne misli
gnusna dela skrnave dusu
stvorenu za Jednog,
progonjenog u svetu,
koja place po izgubljenim vrtovima
i nepriznajuci vezu s Bozjim prestolom.
I smerlo prkosi Tvoje ime
ugrozava usi nebu i svetcima,
Isuse, oprosti nam!
Neznamo sta cinimo.

_________________Превод: -Гордана Стојсковска - Горди

 Прости им

       
   
Со братоубиство осамна денот,
а чедоморство го скрваве залезот.
И остри зборој, отровни мисли,
гнасни дела ја сквернават душата
создадена за Еден, а изгнаник во светот,
која плаче по градини изгубени,
и непризнавајќи врска по Божјиот престол.
И смели пркосии на Твоето име
ги згрозија ушите на небото и светиите.
Исусе, прости ни!
Не знаеме што правиме

______________________

Авторот се вика Ирена Јурчева, родена 1982 год.

http://gothicsbrightside.blog.com.mk/

23.01.2009.

Smrt i On

Smrt i On

 Pokusavam opisati veliku,
 Bolesnu daljinu izmedju zivota – onog koga ima,
 a ne postoji vise, i mrtvog –onaj kojeg nema,
 a nikad nece prestati da postoji.
 
 Bled, tih i dalek
 Ne on, njegovo prisustvo.
 Njegov glas, dodir, osmeh.
 Oci koje tuzno slede sen
 vecitog prizivanja smrti.
 Kroz njega ona zivi u nama,
 gleda, govori nam, a nema oci, nema usne.
 Ona je tu, budno prisutna, a ne postoji.
 Gleda, govori…
 Tako daleka, a opet bliska.
 Bliska kao mrtvac zivota
 koji vise ne zeli da zivi.
 Bliska, ali ne do nas
 vec duboko u nama
 Duboko u njegovim zenicama,
 koje se vise ne sire.
 Nemo gledaju i cute,
 a tako mnogu kazu.
 Kao i sama smrt.
 Zar mu dusu
 iz ociju uzima?

_______________ Превод: -Гордана Стојсковска - Горди

Смртта и Тој 


Се обидувам да ја опишам  големата,
болна далечина помеѓу живиот – оној што го има ,
а не постои веќе, и мртвиот – оној што го нема ,
а никогаш нема да престане да постои.
Блед, тивок, далечен.
Не Тој, присуството негово.
Неговиот глас, допир,насмевката.

Очите кои тажно ја следат сенката
на вечниот повик на смртта.
Таа преку него живее во нас.
Гледа, ни зборува, а нема очи,нема  усни.
Таа е тука, будно присуствува, а не постои.
Гледа, зборува...
Толку далечна, а сепак блиска.
Блиска како мртовецот и живиот
кој веќе не сака да живее.
Блиска, но не до нас,
туку длабоко во нас.
Длабоко во неговите зеници,
кои не се шират повеќе.
Немо гледаат, молчат,
а толку многу зборуваат.
Како и самата смрт.                                     
Зарем таа душата
од очите му ја зеде ?

Песна со мрачен заплет на сенката  влезена во човечко срце одземајќи му ја реалноста, оставајќи му го присуството на постојаната болка која демнее, гледа и зборува, себеси смрт се нарекува..
Авторот е Марија, песните ги пишува со продир на мрачност во малкуте зракчиња.. Таинственоста и` зафаќа голем дел од карактерот..
______________________________________________________________________

 Pesma s mracnim zapletom senke koja je usla u covecje srce osuzimajuci mu realnost,     ostavljajuci mu prisustvo stalne boli koja vreba, gleda I govori, sebe smrcu naziva.
 Autor je Marija, pise pesme uz prodor tmine u ono malo zracaka. Tajanstvenost zahvata veliki deo njenog karaktera.
 

20.01.2009.

Njegov sjaj

Njegov sjaj

(posvećeno jednoj običnoj osobi)

Njegove oči bliješte od svjetlosti
isprepletene vizijama svijeta,
u njegovom je srcu skrivena bjelina
uprljana mrljama mudrosti.

Živi u svijetu iluzije
s isprepletenim iluzijama depresivnosti,
pokoran od ljudske surovosti
uzalud tražeći dobrotu.

Uradio je dobra djela,
s ciljem da uhvati pahulju bijelu,
poklonio je ljubav svu
i pretvorio se u pištoljsku metu.

Znao je hrabro ljubiti
ne tražeći ništa zauzvrat
zato što on živi tako
maštajući ono što želi.

On je anđeoska duša i iskreni prijatelj
koji se bori za sreću drugih.
On je čovječki sjaj koji može dotaknuti zvijezde,
a da se ne podigne na prstima.

Prijevod: Elizabeta Petrovska

Превод: Елизабета Петровска
_________________

Неговиот сјај

(со посвета на еден обичен лик)

Неговите очи блескаат од светлина
испреплетени со визии на светот,
во неговото срце е скриена белина
извалкана со дамки на мудроста.

Живее во светот на илузијата
со испреплетени илузии на депресивноста,
покорен од суровоста на луѓето
залудно барајќи ја добрината.

Направи добри дела,
со цел да ја долови снегулката бела,
ја подари љубовта сета
и се претвори во пиштолска мета.

Умее храбро да љуби
не барајќи ништо за возврат
зошто тој живее така
мечтаејќи по она што го сака.

Тој е ангелска душа и искрен пријател
кој се бори за среќата на другите.
Тој е човечки сјај кој може да ги допре ѕвездите,
без да се крене на прстите.

Авторот на песната е Бокас. Девојче со силни идеи и цврсто изградени линкови помеѓу реалноста и имагинарноста кои ги возвишува презентирајќи ги. Во песанва воспева опис на лик со посебен сјај кој светнува само за неа и нејзината насмевка вградена во малите, искрени очиња..

19.01.2009.

SAMO JEDAN DOM IMAMO

SAMO JEDAN DOM IMAMO

Vjeruj, prijatelju,
i svijet svoj kraj ima!
Odgovor ti daje
uništena klima.
Ravnoteža je pala
kad napade brat brata
i zagađeno nebo
zalupi nam vrata!
Globalno zatopljenje
kao nagrada nam stiže
i sama priroda
od nas ruke diže!
Nemarnost se plaća
tu bježanja nema,
moderni nam život
veliki porez sprema.
Takva katastrofa
u vjetar sve pomete.
Pa što će naslijediti
ono malo dijete?!
Sami smo si krivi
za ono što će nas snaći.
Treba djelovati!
Rješenje treba naći!
Osvijesti se odmah
dok ne bude kasno!
Gledaj na problem
kristalno jasno:
Ne ostavljaj ga za sutra
pokoljenjima našim!
Gdje ti je savjest?
Kako te ne straši?
Ispravi štetu, prijatelju,
i spasi ovaj svijet!
Samo jedan dom imamo –
Samo ovaj planet!

_____________


САМО ЕДЕН ДОМ ИМАМЕ

Верувај, пријателе,
и светот свој крај си има!
Одговорот ти го дава
уништената клима.
Рамнотежата падна
кога брат на брат збесна
и загаденото небо
вратата ни ја тресна!
Глобално затоплување
како награда ни стига
и самата природа
од нас раце дига!
Немарноста се плаќа
тука бегање нема,
модерниот живот
данокот си го зема.
Таква катастрофа
во ветер ќе не смете.
Па што ќе наследи
она мало дете?!
Сами сме си криви
за она што не снајде.
Треба да се делува!
Решение да се најде!
Освести се веднаш
дури не биде касно!
Гледај на проблемот
кристално јасно:
Не го оставај за утре
на поколенијата наши!
Каде ти е совеста?
Како не те страши?
Спаси го светот, пријателе,
исправи ја сторената штета!
Само еден дом имаме –
Само оваа планета!

____________________

THE ONLY HOME WE HAVE

Believe me, my friend,
this world can end as well!
The answer that you're seeking
the destroyed climate can tell.
The balance was tipped
when brother split his brother's gore
and the polluted sky
slammed shut its door!
Global warming
is our just prize-winning cup
'cause the nature itself
decided to give us up!
Negligence charges a stiff price
and there's no place to run,
the tax on our modern lifestyle
we'll costly bring us down.
A disaster threatens
to blow all away with the wind wild.
So what will be the legacy
to that small tiny child?!
For whatever woe that hits us
we are the only ones to blame.
The action is required!
Solution is the aim!
Wake up now
until it's too late!
Be crystal clear about the problem:
Don't leave it for the next generation
and some later date!
Don't you feel bad about it?
Aren't you afraid?
Undo the harm, my friend,
save this world under threat!
This Earth is only home we have –
This one and only planet!


Елизабета Петровска е родена на 28 мај 1969 година во Република Македонија. Детството и тинејџерските денови ги поминува во кругот на своето семејство, таткото Лазар, мајката Маријана и братот Петар, во својот роден град Скопје, каде и завршува основно и средно училиште. 1987-та година доаѓа во Загреб на студии и запишува Сообраќаен факултет, па дипломира пошта и телекомуникации. Вљубувајќи се во овој прекрасен град – Загреб, останува тука, денденес тука живее и работи, иако е еден голем дел од неа сеуште поврзан со нејзиното семејство и родното Скопје.
Уште од најраната младост Елизабета пишува поезија со која ги искажува своите мисли и емоции за доживувањата од нејзиното секојдневие.  “Солзи полни насмевки” и` е прва до сега објавена книга која содржи само мал дел на песните од нејзиниот богат поетски опус.


Elizabeta Petrovska rođena je 28. svibnja 1969. godine u Republici Makedoniji. Djetinjstvo i tinejdžerske dane provodi u krugu svoje obitelji, oca Lazara, majke Marijane i brata Petra, u svom rodnom gradu Skopju, gdje i završava osnovnu i srednju školu. 1987. godine dolazi u Zagreb na studij i upisuje Prometni fakultet te diplomira poštu i telekomunikacije. Zaljubivši se u ovaj prekrasni grad – Zagreb, ostaje tu, dandanas ovdje živi i radi, iako je jedan veliki dio nje još uvijek vezan za njezinu obitelj i rodno Skopje.
Još od najranije mladosti Elizabeta piše poeziju kojom izriče svoje misli i emocije za doživljaje iz njezine svakodnevice. “Suze pune osmijeha” prva joj je dosad objavljena knjiga koja sadrži tek maleni dio pjesama iz njezina bogatog pjesničkog opusa.
17.01.2009.

Zid; Noc

Zid

Cinilo se jednostavnim
zapisanim,neizbjeznim,
pronaci i prepoznati
jedno drugo u gomili,
pa ruku pod ruku (po)letjeti,
lako kao svici,
i izmaci pohlepnim rukama
koje su uzalud nespretno
grabile vazduh da nas dohvate
i nacine sebi fenjer
i svjetlost u slijepim srcima.
Al' ovaj zid olovni
surovo nas podsjeca
da nismo svemoguci
kako nas je ljubav ucila.
Kako je ljubav beznadna neznalica!
Sada,pokazi mi
kako da te dotaknem
Ili mi samo kazi
da li se nazires moju svjetlost,
da li osjecas moju toplinu?
Jer ja znam da si tamo,
neutjesno pripijen s one strane
ovog olovnog zida.

______________


Ѕид

Изгледаше едноставно,
Пишано, неизбежно,
Што се пронајдовме
И препознавме во толпата,
Па фатени за рака,
Лесно, како светулки,
Се измолкнавме од алчните раце
Што грабаа несмасно во воздухот
За да нè дофатат,
Да си направат фенер,
Што ќе им свети во слепите срца.
Но овој ѕид оловен
Сурово нè потсетува
Дека не сме семоќни
Како што нè учеше љубовта.
А што знае таа? Безнадежна незнајка.
Сега, покажи ми
Како да допрам до тебе.
Или само кажи ми
Дали ја наѕираш мојата светлина,
Дали ја чувствуваш мојата топлина?
Оти јас знам дека си таму
Залепен неутешно од онаа страна
На оловниот ѕид.

_____________________

Noc

Noc je lazni postar.
Necujno dolazi na vrata.
Psi ga ne namirisu,
stepenice ga ne saplicu (sapinju)
susjedi ga ne vide.

Ostavlja tajne pakete
pune zeljenoga,
nemanoga i sanjanoga.
Ne trazi ni potpis niti baksis
i nestaje kao sto je i dosao.

Rumeno jutro,radoznalo,
kao nestasno malo djetesce,
istrcace prije nego sto stignem,
otvorice sve pakete,
poješće sve slatkiše
i poneće sve ostalo
u svoju nebesku sobu,
a ja ću se samo nasmiješiti
i neću imati srca
da se naljutim.

_________________

Ноќ

Ноќта е лажен поштар
Нечујно дојден пред прагот
Кучињата не го сетуваат
Скалилата не го препнуваат
Соседите не го видуваат

Ги остава тајните пакети
Полни со посакуваното
Со неманото и сонуваното
Не бара ни потпис ни бакшиш
Исчезнува како што дошол

Розовото утро љубопитно
Како палаво мало детенце
Ќе истрча пред да стигнам јас
Ќе ги отвори сите пакети
Ќе ги изеде сите слатки
Ќе си однесе сè друго
во небесната соба
А јас ќе се насмевнам
И ќе немам срце
да му се налутам

________

Авторот е Нервана, своите песни ги презентира во блог и на неколку форуми. Пишува зачестено и хаику поезија и во стиховите ги врежува заталканите мисли по ноќните длабочини кои ако не би биле запишани, ќе се изгубат во ноќниот мирис..

http://petrejca.blog.com.mk/

16.01.2009.

Kad bi...

Kad bih mogla da odem
Barem na jedan otok
Tvoga arhepelaga
Zemljopis bi mi bio
Jaca strana.

Kad bih mogla sigurnost
mirnog sna da potrazim
pored plisanih medvjeca
djecastvo bi se odmah
odreklo mene

Kad bi mogla da pisem
Zatvorenih usnana
Pjesma bi mi sama
Izasla iz ociju......

__________

Кога би...

Кога би можела да отидам
Барем на еден остров од
Твојот архипелаг,
Географијата би ми била
Јака страна.


Кога би можела сигурноста
За мирен сон да ја побарам
Кај плишените мечиња,
Детството веднаш би се
Откажало од мене.


Кога би можела да пишувам
Со затворени усни,
Песната несомено би ми
Излегувала од очи
.

____________________

Авторот се потпишива: Кликер. Песните ги бојадисува со моќта на желбата и слободата на секоја мисла излезена од нејзиниот инспиративен дух.

 

http://kliker55.blog.com.mk

 

16.01.2009.

AKVAREL; POKUSAJI

AKVAREL
Nemam reci sto me k tebi nose
-pakujes ih u osjecaje
kao da su oni
Iipocetak i kraj svega…
A nisu!
Bar da sam mogla da ti kazem…
Svaki pokusaj – neuspjeh
kao da redjam djelice
od dva mozaika
ili da umecem slovo
u cjelovitu rec.
Nocas ce se opet cuditi
zvjezde i nesanica
akvarelu po mome licu…

__________________

АКВАРЕЛ
Нема збор што до тебе ме носи,
ги пакуваш во чувства
како да се тие
почеток и крај на се...
А не се!
Камо да можев да ти кажам...
Секој обид - неуспех
Како да редам делчиња
од два мозаика
или вметнувам буква
во целосен збор.
Вечерва, ѕвездите и несоницата
пак ќе се чудат
на акварелот по моето лице...

___________

POKUSAJI

Nestajem
pri svakom tvom pokusaju
da spustis dodir
na mom tjelu…
Nestajes
pri svakom mom pokusaju
da te izbistrim
pogledom
Al ipak smo tu, i u nestajanju
kao nebitna neizbeznost
sto cini prkos samoj sebi
komercijaliziranim osjecaima
i uspaljenim dusima
kojima je ocajno potrebna tableta
protiv nepoznate dijagnoze.
Dok si ti mislio da postajes mojom muzom
Jj sam tebe ucinila pjesnikom.

__________

ОБИДИ
Исчезнуваm
при секој твој обид
да спуштиш допир
на моето тело...
Исчезнуваш
при секој мој напор
да те избистрам
со поглед...
И во исчезнувањето пак сме тука
како неважна неминовност
што води инает сама со себе.
Со искомерцијализирани чувства
и воспалени души
на кои очајно им треба апче
против непозната дијагноза.
Додека ти мислеше дека ми стануваш муза,
јас од тебе направив поет...

_________

Авторот се вика Илијана
Инаку за нејзината пезија единствено што може да рече е дека е производ на нејзината душа и значаен дел од нејзиниот живот

http://prikrieno.blog.com.mk

16.01.2009.

ZIVOT

ZIVOT 

               Koracam napred, al ipak
ko da natrag idem,
koracam glavom uzdignutom,
ponosito, al ipak
ko da nos blatom vucem.
koracam uspravljena I jaka, al ipak
teret neki ko da mi savija ledja.
osmjeh mi je predivan na licu
i ispod mi grimasa likmi krivi.
Zelim da idem dalje, i idem,
nastavljam, ali kuda?
Hocu da uhvatim sunce
a ono je tako daleko,
Hocu nebo da u ruci drzim
A ono je tako veliko.
Gdje da pronadjem srecu
kad kilometrima ispred mene bjezi?
hoce li ova dusa kao nekada zasijati?
Negdje iza mene cuci zaboravljeno vreme,
ispred sunce jarko sija,
ispred ociju se nebo rasirilo,
Srca mi je na dohvat ruku uzdrhtalih
- zasijat ce jace nego ikad
svojim raskosom i novim ruhom.
ispred mene je, vidim ga
- moj novi zivot.

___________________

                                      ЖИВОТ

                    Чекорам напред,а чувствувам
                    наназад се враќам.
                    Одам со дигната глава,горда,
                    а чинам носот ми се влече по калта.
                    Исправена,силна,цврста,
                    а тежина огромна ги гребе плеќите
                    насмевка на лице,прекрасна
                    а болна гримаса,чинам ми го криви лицето.
                    Сакам да продолжам...
                    И продолжувам...Но каде?
                    Ќе те дофатам ли тебе сонце?
                    Се чиниш толку далеку.
                    Ќе  те допрам ли тебе небо?
                    Изгледаш толку големо.
                    Ќе те пронајдам ли тебе среќо?
                    Километри ми бегаш пред мене.
                    Ќе блесне ли оваа душа како некогаш?
                    Минато,далечно,заборавено чувство...
                    Но...Пред мене е сонце!
                    Се шири пред очиве небо!
                    Се ближиш среќо...На дофат си!
                    Ќе блеска повеќе од кога и да е,
                    со сиот свој раскош и ново руво.
                    Пред мене е...
                    Го гледам...
                    Животот мој.


Авторот се потпишува ПЕПЕРУТКА и во своите песни внесува монолог со себе, во кој ги наоѓа бараните одговори. Животот го живее како пеперутка која цел ден ненаситно ја собира светлина од боите, а со згаснувањето на денот, згаснува и таа, но во себе има доволно сила за да се роди пак во ново и поубаво утре..
Трите работи кои ја мотивираат се: љубовта, среќата и мир во душата.


..:
Dovoljno je da vas ona dotakne njenim njeznim krilama pa da dokucite bar za tren sta je njena najveca motivacija koju mozete otkriti I u njenim stihovima.Ljubav, sreca, dusevni mir, to su tri izvora njenog pjesnickog nadahnuca, ono sto je motivira da pise I o cemu razmislja, a dok razmislja, ujednom se i preporodjuje svakim danom, kao pravi leptiric. Pise njezne, zenske stihove iako, kako I sama kaze, radi pomalo muski posao kao speditar I voli puno svoj posao u kojem kao I u poeziji nalazi smisao zivota. Zeli svim blogerima u Bosni prijatne trenutke uz citanje naseg bloga I porucuje – Otvorite dusu I srce, volite I budite voljeni. Nema nista lepse od toga…

http://imesh.blog.com.mk/

15.01.2009.

sitno ali bitno

SITNO ALI BITNO

Lici ti na mrvicu

na neobrisanom stolu,

a ono ljubav bila…

Al ko bi mogo znati

da bas tako izgleda

kad je uvjek pamecu

u ublacima trazimo

kao nesto veliko

prepoznata da bude..

Kao dim cigarette zadnje

osodjenom na smrt

sto je sladak

jer tek tada shvati,

jer tek tada sazna

da to lbav je bila,

pred njegovim nosom

sto mu  je mahala

svo to vreme,

podatna j mekana

dok je njega cekala.

 

НЕШТО МАЛО АМА ЗНАЧАЈНО

 

Нешто мало и значајно

Се гледа ко трошка
на маса незабришана
а тоа љубов било
кој да ја познае
така дека изгледа
кога со умот
во облаци ја бараме
како големо нешто
препознаена да биде.
Ко дим од цигара последна е
осуден на смрт
што ја обожава
зошто сваќа
зошто знае
дека тоа љубов е
пред нос што му била
сиво ова време
подадна и мека
цело време
на него што чека.


zbunet idividi

Stariji postovi

MOSTOVI
<< 05/2009 >>
nedponutosricetpetsub
0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

MOJI LINKOVI

funkcija na blogot
Blogot ima funkcija da gi povrze mladite od Makedonija so mladite od Bosna, voedno sluzi i za promoviranje na novi talenti, mladi poeti i pisateli od Makedonija na Bosanskata blog platforma.

..

pomoviranje na bosanski poeti na makedonskom blogeraju >
http://kralj_literanova.blog.com.mk/

MOJI FAVORITI

BROJAČ POSJETA
7856

Powered by Blogger.ba