____________________________________ 

Oprosti im

Bratoubistvom je osvanuo dan,
a cedomorstvo je okrvavilo zalaz.
I ostre reci, otrovne misli
gnusna dela skrnave dusu
stvorenu za Jednog,
progonjenog u svetu,
koja place po izgubljenim vrtovima
i nepriznajuci vezu s Bozjim prestolom.
I smerlo prkosi Tvoje ime
ugrozava usi nebu i svetcima,
Isuse, oprosti nam!
Neznamo sta cinimo.

_________________Превод: -Гордана Стојсковска - Горди

 Прости им
       
   
Со братоубиство осамна денот,
а чедоморство го скрваве залезот.
И остри зборој, отровни мисли,
гнасни дела ја сквернават душата
создадена за Еден, а изгнаник во светот,
која плаче по градини изгубени,
и непризнавајќи врска по Божјиот престол.
И смели пркосии на Твоето име
ги згрозија ушите на небото и светиите.
Исусе, прости ни!
Не знаеме што правиме

______________________

Авторот се вика Ирена Јурчева, родена 1982 год.

http://gothicsbrightside.blog.com.mk/

Smrt i On

 Pokusavam opisati veliku,
 Bolesnu daljinu izmedju zivota – onog koga ima,
 a ne postoji vise, i mrtvog –onaj kojeg nema,
 a nikad nece prestati da postoji.
 
 Bled, tih i dalek
 Ne on, njegovo prisustvo.
 Njegov glas, dodir, osmeh.
 Oci koje tuzno slede sen
 vecitog prizivanja smrti.
 Kroz njega ona zivi u nama,
 gleda, govori nam, a nema oci, nema usne.
 Ona je tu, budno prisutna, a ne postoji.
 Gleda, govori…
 Tako daleka, a opet bliska.
 Bliska kao mrtvac zivota
 koji vise ne zeli da zivi.
 Bliska, ali ne do nas
 vec duboko u nama
 Duboko u njegovim zenicama,
 koje se vise ne sire.
 Nemo gledaju i cute,
 a tako mnogu kazu.
 Kao i sama smrt.
 Zar mu dusu
 iz ociju uzima?

_______________ Превод: -Гордана Стојсковска - Горди

Смртта и Тој 


Се обидувам да ја опишам  големата,
болна далечина помеѓу живиот – оној што го има ,
а не постои веќе, и мртвиот – оној што го нема ,
а никогаш нема да престане да постои.
Блед, тивок, далечен.
Не Тој, присуството негово.
Неговиот глас, допир,насмевката.

Очите кои тажно ја следат сенката
на вечниот повик на смртта.
Таа преку него живее во нас.
Гледа, ни зборува, а нема очи,нема  усни.
Таа е тука, будно присуствува, а не постои.
Гледа, зборува...
Толку далечна, а сепак блиска.
Блиска како мртовецот и живиот
кој веќе не сака да живее.
Блиска, но не до нас,
туку длабоко во нас.
Длабоко во неговите зеници,
кои не се шират повеќе.
Немо гледаат, молчат,
а толку многу зборуваат.
Како и самата смрт.                                     
Зарем таа душата
од очите му ја зеде ?

Песна со мрачен заплет на сенката  влезена во човечко срце одземајќи му ја реалноста, оставајќи му го присуството на постојаната болка која демнее, гледа и зборува, себеси смрт се нарекува..
Авторот е Марија, песните ги пишува со продир на мрачност во малкуте зракчиња.. Таинственоста и` зафаќа голем дел од карактерот..
______________________________________________________________________

 Pesma s mracnim zapletom senke koja je usla u covecje srce osuzimajuci mu realnost,     ostavljajuci mu prisustvo stalne boli koja vreba, gleda I govori, sebe smrcu naziva.
 Autor je Marija, pise pesme uz prodor tmine u ono malo zracaka. Tajanstvenost zahvata veliki deo njenog karaktera.
 

Njegov sjaj

(posvećeno jednoj običnoj osobi)

Njegove oči bliješte od svjetlosti
isprepletene vizijama svijeta,
u njegovom je srcu skrivena bjelina
uprljana mrljama mudrosti.

Živi u svijetu iluzije
s isprepletenim iluzijama depresivnosti,
pokoran od ljudske surovosti
uzalud tražeći dobrotu.

Uradio je dobra djela,
s ciljem da uhvati pahulju bijelu,
poklonio je ljubav svu
i pretvorio se u pištoljsku metu.

Znao je hrabro ljubiti
ne tražeći ništa zauzvrat
zato što on živi tako
maštajući ono što želi.

On je anđeoska duša i iskreni prijatelj
koji se bori za sreću drugih.
On je čovječki sjaj koji može dotaknuti zvijezde,
a da se ne podigne na prstima.

Prijevod: Elizabeta Petrovska

Превод: Елизабета Петровска
_________________

Неговиот сјај

(со посвета на еден обичен лик)

Неговите очи блескаат од светлина
испреплетени со визии на светот,
во неговото срце е скриена белина
извалкана со дамки на мудроста.

Живее во светот на илузијата
со испреплетени илузии на депресивноста,
покорен од суровоста на луѓето
залудно барајќи ја добрината.

Направи добри дела,
со цел да ја долови снегулката бела,
ја подари љубовта сета
и се претвори во пиштолска мета.

Умее храбро да љуби
не барајќи ништо за возврат
зошто тој живее така
мечтаејќи по она што го сака.

Тој е ангелска душа и искрен пријател
кој се бори за среќата на другите.
Тој е човечки сјај кој може да ги допре ѕвездите,
без да се крене на прстите.

Авторот на песната е Бокас. Девојче со силни идеи и цврсто изградени линкови помеѓу реалноста и имагинарноста кои ги возвишува презентирајќи ги. Во песанва воспева опис на лик со посебен сјај кој светнува само за неа и нејзината насмевка вградена во малите, искрени очиња..

Zid

Cinilo se jednostavnim
zapisanim,neizbjeznim,
pronaci i prepoznati
jedno drugo u gomili,
pa ruku pod ruku (po)letjeti,
lako kao svici,
i izmaci pohlepnim rukama
koje su uzalud nespretno
grabile vazduh da nas dohvate
i nacine sebi fenjer
i svjetlost u slijepim srcima.
Al' ovaj zid olovni
surovo nas podsjeca
da nismo svemoguci
kako nas je ljubav ucila.
Kako je ljubav beznadna neznalica!
Sada,pokazi mi
kako da te dotaknem
Ili mi samo kazi
da li se nazires moju svjetlost,
da li osjecas moju toplinu?
Jer ja znam da si tamo,
neutjesno pripijen s one strane
ovog olovnog zida.

______________


Ѕид

Изгледаше едноставно,
Пишано, неизбежно,
Што се пронајдовме
И препознавме во толпата,
Па фатени за рака,
Лесно, како светулки,
Се измолкнавме од алчните раце
Што грабаа несмасно во воздухот
За да нè дофатат,
Да си направат фенер,
Што ќе им свети во слепите срца.
Но овој ѕид оловен
Сурово нè потсетува
Дека не сме семоќни
Како што нè учеше љубовта.
А што знае таа? Безнадежна незнајка.
Сега, покажи ми
Како да допрам до тебе.
Или само кажи ми
Дали ја наѕираш мојата светлина,
Дали ја чувствуваш мојата топлина?
Оти јас знам дека си таму
Залепен неутешно од онаа страна
На оловниот ѕид.

_____________________

Noc

Noc je lazni postar.
Necujno dolazi na vrata.
Psi ga ne namirisu,
stepenice ga ne saplicu (sapinju)
susjedi ga ne vide.

Ostavlja tajne pakete
pune zeljenoga,
nemanoga i sanjanoga.
Ne trazi ni potpis niti baksis
i nestaje kao sto je i dosao.

Rumeno jutro,radoznalo,
kao nestasno malo djetesce,
istrcace prije nego sto stignem,
otvorice sve pakete,
poješće sve slatkiše
i poneće sve ostalo
u svoju nebesku sobu,
a ja ću se samo nasmiješiti
i neću imati srca
da se naljutim.

_________________

Ноќ

Ноќта е лажен поштар
Нечујно дојден пред прагот
Кучињата не го сетуваат
Скалилата не го препнуваат
Соседите не го видуваат

Ги остава тајните пакети
Полни со посакуваното
Со неманото и сонуваното
Не бара ни потпис ни бакшиш
Исчезнува како што дошол

Розовото утро љубопитно
Како палаво мало детенце
Ќе истрча пред да стигнам јас
Ќе ги отвори сите пакети
Ќе ги изеде сите слатки
Ќе си однесе сè друго
во небесната соба
А јас ќе се насмевнам
И ќе немам срце
да му се налутам

________

Авторот е Нервана, своите песни ги презентира во блог и на неколку форуми. Пишува зачестено и хаику поезија и во стиховите ги врежува заталканите мисли по ноќните длабочини кои ако не би биле запишани, ќе се изгубат во ноќниот мирис..

http://petrejca.blog.com.mk/

Kad bih mogla da odem
Barem na jedan otok
Tvoga arhepelaga
Zemljopis bi mi bio
Jaca strana.

Kad bih mogla sigurnost
mirnog sna da potrazim
pored plisanih medvjeca
djecastvo bi se odmah
odreklo mene

Kad bi mogla da pisem
Zatvorenih usnana
Pjesma bi mi sama
Izasla iz ociju......

__________

Кога би...

Кога би можела да отидам
Барем на еден остров од
Твојот архипелаг,
Географијата би ми била
Јака страна.

Кога би можела сигурноста
За мирен сон да ја побарам
Кај плишените мечиња,
Детството веднаш би се
Откажало од мене.

AKVAREL
Nemam reci sto me k tebi nose
-pakujes ih u osjecaje
kao da su oni
Iipocetak i kraj svega…
A nisu!
Bar da sam mogla da ti kazem…
Svaki pokusaj – neuspjeh
kao da redjam djelice
od dva mozaika
ili da umecem slovo
u cjelovitu rec.
Nocas ce se opet cuditi
zvjezde i nesanica
akvarelu po mome licu…

__________________

АКВАРЕЛ
Нема збор што до тебе ме носи,
ги пакуваш во чувства
како да се тие
почеток и крај на се...
А не се!
Камо да можев да ти кажам...
Секој обид - неуспех
Како да редам делчиња
од два мозаика
или вметнувам буква
во целосен збор.
Вечерва, ѕвездите и несоницата
пак ќе се чудат
на акварелот по моето лице...

___________

POKUSAJI

Nestajem
pri svakom tvom pokusaju
da spustis dodir
na mom tjelu…
Nestajes
pri svakom mom pokusaju
da te izbistrim
pogledom
Al ipak smo tu, i u nestajanju
kao nebitna neizbeznost
sto cini prkos samoj sebi
komercijaliziranim osjecaima
i uspaljenim dusima
kojima je ocajno potrebna tableta
protiv nepoznate dijagnoze.
Dok si ti mislio da postajes mojom muzom
Jj sam tebe ucinila pjesnikom.

__________

ОБИДИ
Исчезнуваm
при секој твој обид
да спуштиш допир
на моето тело...
Исчезнуваш
при секој мој напор
да те избистрам
со поглед...
И во исчезнувањето пак сме тука
како неважна неминовност
што води инает сама со себе.
Со искомерцијализирани чувства
и воспалени души
на кои очајно им треба апче
против непозната дијагноза.
Додека ти мислеше дека ми стануваш муза,
јас од тебе направив поет...

_________

Авторот се вика Илијана
Инаку за нејзината пезија единствено што може да рече е дека е производ на нејзината душа и значаен дел од нејзиниот живот

http://prikrieno.blog.com.mk

ZIVOT 

               Koracam napred, al ipak
ko da natrag idem,
koracam glavom uzdignutom,
ponosito, al ipak
ko da nos blatom vucem.
koracam uspravljena I jaka, al ipak
teret neki ko da mi savija ledja.
osmjeh mi je predivan na licu
i ispod mi grimasa likmi krivi.
Zelim da idem dalje, i idem,
nastavljam, ali kuda?
Hocu da uhvatim sunce
a ono je tako daleko,
Hocu nebo da u ruci drzim
A ono je tako veliko.
Gdje da pronadjem srecu
kad kilometrima ispred mene bjezi?
hoce li ova dusa kao nekada zasijati?
Negdje iza mene cuci zaboravljeno vreme,
ispred sunce jarko sija,
ispred ociju se nebo rasirilo,
Srca mi je na dohvat ruku uzdrhtalih
- zasijat ce jace nego ikad
svojim raskosom i novim ruhom.
ispred mene je, vidim ga
- moj novi zivot.

___________________

                                      ЖИВОТ

                    Чекорам напред,а чувствувам
                    наназад се враќам.
                    Одам со дигната глава,горда,
                    а чинам носот ми се влече по калта.
                    Исправена,силна,цврста,
                    а тежина огромна ги гребе плеќите
                    насмевка на лице,прекрасна
                    а болна гримаса,чинам ми го криви лицето.
                    Сакам да продолжам...
                    И продолжувам...Но каде?
                    Ќе те дофатам ли тебе сонце?
                    Се чиниш толку далеку.
                    Ќе  те допрам ли тебе небо?
                    Изгледаш толку големо.
                    Ќе те пронајдам ли тебе среќо?
                    Километри ми бегаш пред мене.
                    Ќе блесне ли оваа душа како некогаш?
                    Минато,далечно,заборавено чувство...
                    Но...Пред мене е сонце!
                    Се шири пред очиве небо!
                    Се ближиш среќо...На дофат си!
                    Ќе блеска повеќе од кога и да е,
                    со сиот свој раскош и ново руво.
                    Пред мене е...
                    Го гледам...
                    Животот мој.


Авторот се потпишува ПЕПЕРУТКА и во своите песни внесува монолог со себе, во кој ги наоѓа бараните одговори. Животот го живее како пеперутка која цел ден ненаситно ја собира светлина од боите, а со згаснувањето на денот, згаснува и таа, но во себе има доволно сила за да се роди пак во ново и поубаво утре..
Трите работи кои ја мотивираат се: љубовта, среќата и мир во душата.


..:
Dovoljno je da vas ona dotakne njenim njeznim krilama pa da dokucite bar za tren sta je njena najveca motivacija koju mozete otkriti I u njenim stihovima.Ljubav, sreca, dusevni mir, to su tri izvora njenog pjesnickog nadahnuca, ono sto je motivira da pise I o cemu razmislja, a dok razmislja, ujednom se i preporodjuje svakim danom, kao pravi leptiric. Pise njezne, zenske stihove iako, kako I sama kaze, radi pomalo muski posao kao speditar I voli puno svoj posao u kojem kao I u poeziji nalazi smisao zivota. Zeli svim blogerima u Bosni prijatne trenutke uz citanje naseg bloga I porucuje – Otvorite dusu I srce, volite I budite voljeni. Nema nista lepse od toga…

http://imesh.blog.com.mk/

SITNO ALI BITNO

Lici ti na mrvicu

na neobrisanom stolu,

a ono ljubav bila…

Al ko bi mogo znati

da bas tako izgleda

kad je uvjek pamecu

u ublacima trazimo

kao nesto veliko

prepoznata da bude..

Kao dim cigarette zadnje

osodjenom na smrt

sto je sladak

jer tek tada shvati,

jer tek tada sazna

da to lbav je bila,

pred njegovim nosom

sto mu  je mahala

svo to vreme,

podatna j mekana

dok je njega cekala.

НЕШТО МАЛО АМА ЗНАЧАЈНО

Нешто мало и значајно

Се гледа ко трошка
на маса незабришана
а тоа љубов било
кој да ја познае
така дека изгледа
кога со умот
во облаци ја бараме
како големо нешто
препознаена да биде.
Ко дим од цигара последна е
осуден на смрт
што ја обожава
зошто сваќа
зошто знае
дека тоа љубов е
пред нос што му била
сиво ова време
подадна и мека
цело време
на него што чека.